Another madness.
Magpagawas na lang kos akong mga gibati. Usahon nalang ni nku tanan. Everyday, I never wished nga mabuak akong day. I wanna start my day happy and end it happy as well. Hunahunaa, wa ko maguol tungods kadghan sa exams karun adlawa. Nagdali-dali pako pagbuntag kay akoy una mo-report. I haven’t eaten my breakfast at home. Nakagasto pa kog dako karung adlawa. Na depress pa kos among exam sa Data Structures kay wa ko kahuman. I never cried. Wa ko magpada sa akong gibati.
But tungod lang nimo? Nibati kaayu akong kagabhi-on!! Kahibaw ka ana? And once, muhapdos nani akong mata og mamurot nani silang duha, all i wanted to do is to SLEEP. Unsay pasabot ana?
Ang pasabut ana.. makalimtan nku tanan nkung asayments, kapuyan ko, mawad-an kog gana, asta sa akong program nga buhatunon di nku mabuhat and I rather fall asleep. Kapoyy. Di ko ganahan pero kung matug ko, its the only way nga igmata nku mugaan akong pamati.
And it is sometimes, your fault. Akoa pud di ay, in a way nga nagpada kos akong kaugalingon nga ma in ani ko kung masakitan ko nimo. Bug-at kay akong pamati.
I gotta sleep. Haayyy -_-
Tagged as: personal. promise.
